آن یکی می گفت خواهم عاقلی


مشورت آرم بدو در مشکلی

آن یکی گفتش که اندر شهر ما


نیست عاقل جز که آن مجنون نما

بر نیی گشته سواره نک فلان


می دواند در میان کودکان

صاحب رایست و آتش پاره ای


آسمان قدرست و اخترباره ای

فر او کروبیان را جان شدست


او درین دیوانگی پنهان شدست

لیک هر دیوانه را جان نشمری


سر منه گوساله را چون سامری

چون ولیی آشکارا با تو گفت


صد هزاران غیب و اسرار نهفت

مر ترا آن فهم و آن دانش نبود


وا ندانستی تو سرگین را ز عود

از جنون خود را ولی چون پرده ساخت


مر ورا ای کور کی خواهی شناخت

گر ترا بازست آن دیدهٔ یقین


زیر هر سنگی یکی سرهنگ بین

پیش آن چشمی که باز و رهبرست


هر گلیمی را کلیمی در برست

مر ولی را هم ولی شهره کند


هر که را او خواست با بهره کند

کس نداند از خرد او را شناخت


چونک او مر خویش را دیوانه ساخت

چون بدزدد دزد بینایی ز کور


هیچ یابد دزد را او در عبور

کور نشناسد که دزد او که بود


گرچه خود بر وی زند دزد عنود

چون گزد سگ کور صاحب ژنده را


کی شناسد آن سگ درنده را